Mezoterapi
Dünyada ilk kez II. Dünya Savaşı sonrası Fransız doktor Pistor tarafından uygulanmıştır. Savaş sonrası yokluk dönemlerinde az miktarda ilacın çok sayıda hastaya yetebilmesi için zorunluluklar nedeniyle bulunmuş bir yöntemdir. Hastalıkları, bulundukları bölgeye çok sayıda küçük enjeksiyonlarla ilaç vermek yoluyla tedavi etmek veya semptomları kontrol altına almak amaçlanmıştır. Çünkü sistemik olarak (ağız yolu, kas içi veya damar içi enjeksiyon) aldığımız ilaçlarda etkin tedavi edici dozu yakalama konusunda sorunlar yaşanabilmektedir. Bunlar:
- Hedef organa yeteri kadar dozda ulaşamama sorunu en önemlisidir. Çünkü hasta veya sorunlu bölgede sıklıkla dolaşım bozulmuş ve ödem diye tanımladığımız sıvı toplanmaları oluşmuştur.
- İlacın hedef organa yetecek doza ulaşılabilmesi için, sistemik alınan ilaç dozu yükseltilmelidir. Buna bağlı olarak tedavi maliyeti ve yan etki olasılığı artmaktadır.
- Sistemik yoldan alınan ilaçlar, çok karmaşık metabolizma olaylarına girdikleri için emilimleri veya vücuttan atılımlarında kişiye özel farklılıklar olabilmektedir.
- Etkin doza ulaşılan sistemik ilaç tedavilerinde, tamamen konu dışındaki başka bir organda sorun ortaya çıkabilmektedir.
Sonuç olarak mezoterapi, az miktarda ilacın problemli olan bölgeye çok sayıda küçük enjeksiyonla uygulanması tekniğidir.
Mezoterapi, günümüz tıp dünyasında saygın bir yere sahiptir ve bazı gelişmiş ülkelerde sosyal güvenlik kurumlarının tedavi masraflarını üstlendiği güvenilir bir yöntemdir. Latince adı "orta deri tabakası tedavisi" anlamındadır. Mezoderm denilen bu orta deri tabakasına ulaşan ilaçların vücudun diğer bölümlerine dağılmaları çok azdır.
Ayrıca mezoderm depo görevi ile uygulanan ilacı uzun süre muhafaza edebilir. Böylece sistemik alınan ilaçlara göre çok çok az miktarda ilaç, uzun aralıklarla (haftada 1 kez gibi) uygulanmış olur. Genel dolaşıma katılımı düşük olduğundan başka bir organda yan etkisi görülmemektedir.
|
